جهش تولید | سه‌شنبه، ۱۲ فروردین ۱۳۹۹

نجات بیماران شهرهای محروم؛ در انتظار توسعه خدمات پزشکی و درمانی/ دکتر ناصر سرگران - نمایش محتوای خبر

 

 

نجات بیماران شهرهای محروم؛ در انتظار توسعه خدمات پزشکی و درمانی/ دکتر ناصر سرگران

کردستان

نجات بیماران شهرهای محروم؛ در انتظار توسعه خدمات پزشکی و درمانی/ دکتر ناصر سرگران

هر حادثه ای در شهر من به زایش هزاران حادثه دیگر می­انجامد.

کارگری حین انجام کار ساختمانی مصدوم می­شود.

شهروندی بر اثر تصادف در جاده های ناهموار منتهی به شهرم آسیب جدی می­بیند.

چوپانی با مین برخورد کرده و مجروح می­شود.

بیماری کودکی، خانواده ای را در شوک فرو می­برد.

حوادثی از این دست هر روز در شهر کوچک من سقز بار­ها رخ می­دهد. مصدومان و بیماران آن با هزاران بیم و امید به مراکز درمانی موجود در سطح شهر روی می­آورند. اما با اندک پیچیده شدن وضعیت بیمار یا مصدوم هزاران حادثه دیگر در راه است. پس از ساعت­ها معطلی برای تشکیل پرونده، پس از پیمودن صد­ها و هزاران کیلومتر از جاده های نه چندان ایمن برای دسترسی به مراکز درمانی شهر­های دور و نزدیک، پس از تحمل خونریزی­ها و تشدید عفونت­ها و جراحت­های بیمار، پس از تحمل فشار­های روانی و صرف هزینه های مالی و معنوی بسیار از سوی خانواده و اطرافیان بیمار و... همچنان روزنه های ناامیدی فراختر از امید به فرد بیمار و همراهان وی چشمک می­زند. مواجه با تخت­های پر مراکز درمانی مجهز مقصد، شناسایی پزشکان متخصص، دوری از خانه و کاشانه، فقدان مکان مناسب برای استراحت همراه یا همراهان بیمار و آوارگی در خیابان­ها و کوچه های شهر غریب و... از آن دست هزاران حادثه ای هستند که پیامد­های ناگوار صرفا یک حادثه است که هر روز تکرار می­شود. تکراری که گویی شهروندان مناطق محروم را به رنج کشیدن و مسئولان و متولیان امر سلامت را به شنیدن و دیدن رنج­های بیماران و همراهان آنان عادت داده است.

بی­شک اشاره به بحران­ها و چالش­های مذکور در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی مختص شهروندان سقزی نیست، بلکه بیانگر درد مشترک مردمان شهر­های کوچک و کمتر توسعه یافته­ای هستند که در بوته چاره اندیشی صحیح متولیان حوزه سلامت قرار نگرفته اند. به رغم تلاش متولیان حوزه سلامت و در صدر آنها وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در سال­های اخیر، همچنان شاهد فاصله بسیاربا تحقق مولفه های حق بر سلامت هستیم. دسترسی آسان به مراکز درمانی، در نظر گرفتن هزینه­های پایین برای درمان و کیفیت بالا و مناسب خدمات پزشکی و درمانی سه مولفه­ای هستند که می­توانند منجر به تحقق کامل حق بر سلامت گردند. تا زمانی که برای یک عمل ساده، شهروندان شهر­های کوچک و کمتر توسعه یافته مجبور به تحمل رنج سفر­های طولانی و صرف هزینه­های بسیار می­شوند، نمی­توان قائل به تحقق جامع حق بر دسترسی به خدمات سلامت شد. نظر به آنکه سلامت به عنوان یکی از ارکان وزین امنیت انسانی مطرح است؛ توجه ویژه به آن در سطوح مختلف قانونگذاری، اجرایی و قضایی لازم می­آید. صرفنظر از پیامد­های مثبت توسعه ای، گردشگری (به ویژه در شهر­های مرزی)، اقتصادی ارتقائ کیفی و کمی امکانات و خدمات بهداشتی و درمانی در سراسر کشور، موضوعاز نگاه تعهد دولت به احترام، حمایت و اجرای حق بر سلامت دارای اهمیت مستقل و خاص است.

حق بر سلامت به عنوان یکی از حقوق اجتماعی بشر در بسیاری از اسناد عام و خاص جهانی و منطقه­ای شناسایی شده است. میثاق بین­المللی اقتصادی اجتماعی و فرهنگی مصوب سال 1966 بر احترام، حفاظت و ایفای حق بر سلامت به عنوان یکی از تعهدات اساسی دولت­های عضو تاکید دارد. در کنار معاهده عام یاد شده، کنوانسیون حمایت از حقوق کودک مصوب سال 1989 به عنوان یک معاهده الزام آور خاص جهانی در زمینه حفظ سلامت کودکان مورد توجه است. اسنادی که به عنوان مجموعه مقررات الزام آور به تصویب مجلس شورای اسلامی نیز رسیده است و لذا بر اساس ماده 9 قانون مدنی و اصول 77 و 125 قانون اساسی جمهوری اسلامی برای دولت ایران نیز ایجاد تعهد می­کند. علاوه بر معاهدات عام و خاص حقوق بشری در عرصه بین­المللی، قوانین، مقررات و سیاستگذاری­های داخلی متعددی نیز (چه به صورت مستقیم و چه به صورت غیر مستقیم) حق بر سلامت را مورد شناسایی و تاکید قرار داده است که از جمله آنها می­توان به ظرفیت­های قانون اساسی (در بالاترین سطح از حیث سلسله مراتب قانونگذاری) و منشور حقوق شهروندی (در پایینترین سطح از مقررات) در ضرورت توجه به ایفای حق بر سلامت اشاره کرد. از اینرو، نظر به قانونمندی، مبانی و محتوای حق بر سلامت مسئولیت دولت در توسعه امکانات و خدمات بهداشتی و درمانی قطعی و غیر قابل انکار است.

ارائه اعداد و ارقام مبنی بر درصد پیشرفت فیزیکی بیمارستان در حال احداث شهرستان سقز و پروژه های نیمه تمام و یا وعده داده شده از این قبیل در سایر شهر­های محروم همچنان نتوانسته است به سلسله ای از حوادث پیرامون یک بیماری یا مصدومیت پایان دهد. بیشک این توجه و اقدام عملی و نه آماری به توسعه زیرساخت­های بهداشتی و درمانی، استفاده و استخدام نیرو­های متخصص و ارائه امکانات به آنها و توسعه تجهیزات پزشکی و درمانی در مناطق محروم و کمتر توسعه یافته است؛ که می­تواند از زایش هزاران بیماری به دنبال یک بیماری جلوگیری کند و از این رهاورد نجات بیماران چشم انتظار امکانات و خدمات پزشکی و درمانی در شهر­های محروم محقق گردد.