رونق تولید ملی | جمعه، ۲۶ مهر ۱۳۹۸

ماه فروماند از جمال محمد(ص) - نمایش محتوای تلویزیون

 

 

برنامه های سیما

ماه فروماند از جمال محمد(ص)


ماه فروماند از جمال محمد(ص)
سرو نباشد به اعتدال محمد(ص)
قدر فلک را کمال و منزلتی نیست
در نظر قدر با کمال محمد(ص)
وعده دیدار هر کسی به قیامت
لیله اسری شب وصال محمد(ص)
این غزل شیخ مصلح الدین محمد بن عبدا... سعدی شیرازی، از مشهورترین اشعاری است که به ساحت پربرکت پیامبر نور، تقدیم شده است.
بدون شک، این شهره، بی دلیل نیست. مهمترین دلیل این مسأله را شاید بتوان در ردیف باشکوه این شعر دانست. البته نباید از این سخن چشم پوشید که این نام عزیز، در اشعار دیگری هم در جایگاه ردیف، حضور داشته است، اما این شعر، با دیگر اشعار فرق می کند. این شعر به تمام معنا یک غزل است. با همان ویژگیهای غزل عاشقانه سعدی، بیت اول به نوعی توصیف رسول نور است، با همان ویژگیهایی که از معشوقه ازلی شعر فارسی و یا حداقل شعر سبک عراقی سراغ داریم.
سعدی در ادامه به جایگاه پیامبر اسلام(ص) در ارتباط با سلسله انبیا و آموزه های دین مبین می پردازد.
آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی
آمده مجموع در ظلال محمد(ص)
عرصه گیتی مجال همت او نیست
روز قیامت نگر مجال محمد(ص)
پس از اشاره به حضرت رسول(ص) در روز رستاخیز، شاعر چند بیت در همین فضا زمزمه می کند:
و آن همه پیراسته جنت فردوس
بو که قبولش کند بلال محمد(ص)
همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد
تا بدهد بوسه بر نعال محمد(ص)
شمس و قمر در زمین حشر نتابد
نور نتابد مگر جمال محمد(ص)
شاید اگر آفتاب و ماه نتابد
پیش دو ابروی چون هلال محمد(ص)
اما شکوه این شعر - بی تردید- در تغزل صمیمی و شگفت انگیز دو بیت پایانی است. این تغییر روش شعر سبب می شود، بسیاری برای خواندن این شعر، تنها به ابیات آغازین و پایانی کفایت کنند.
دو بیت پایانی که این ستون را با آنها به پایان می بریم، اگرنه بی نظیر ولی قطعاً در کارنامه شعری شیخ اجل کم نظیرند.
چشم مرا تا به خواب دید جمالش
خواب نمی گیرد از خیال محمد(ص)
سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی
عشق محمد(ص) بس است و آل محمد(ص)