عشق و امید

عشق و امید

متن شعر به زبان کردی                                                                                  ترجمه فارسی شعر

زه ردی خه زان ، گه لاریزان ، ته لاپوشه ، دار و دارستان                                                     زردی خزان ، برگ ریزان ، طلاپوش شده اند ، درخت و جنگل

دنیام ته مه ، ده رد و غه مه ، دلی ته نیام ، په رماتمه                                                          دنیام مه آلود و پر از درد است و دل تنهای من پر از ماتم است

سه روی ناوداران ، ده لی به یاران ، ناترسم من له توفی زه ستان                   به ناگاه سروی از میان درختان به یارانش می گوید من از سرمای زمستان نمی ترسم

له عه شقی ئاسمان ، گه ین به هوران ، دایم من سوزم بی به هاران                                             به عشق آسمان و رسیدن به ابرها همواره سبزم بدون بهاران

دلی ته نیای من نامینی سه رما و نامینی پائیزم                                                                                                دل تنهای من سرما و پائیز پایدار نیست

رو به روناکی ، به سه فا و پاکی ، بسروه ئازیزم                                                                             برو رو به روشنایی و امید و با صفا و پاکی آرام بگیر

وه زری به هار ، گول و گول زار ، هاژه ی جوبار ، دلی بی قه رار                                                         فصل بهار ، گل و گلزار ، صدای جویبار ، دل بی قرار

له بونی خووش ، مه ست و سهر خوش ، بی بیر و هووش ، دلی په ر خوروش                     از بوی خوش ، مست و سرخوش ، بی عقل و هوش دلی پر از خروش

مه لی سه رداری ، ده لی به جاری ، ئه وه به هارو بگره یاری                                        پرنده ای بر روی درخت به یکباره می گوید بهار است و بدون یار مباش

ژیان بی ئه وین ، به بی تاو و تین ، کانی ئاویکه وه شک و برین                        زندگی بدون عشق و امید و بدون فراز و فرود مانند چشمه ای خشک و بی آب است

ئه وه من هاتم بو دیداری یار ، بو دیداری یارم                                                                                                               پس من می روم به دیدار یار

ئه وه من هاتم بو گول و گول زار بو گول و گول زارم                                                                                               پس من می روم به سوی گل و گلزار

 

شعر: پیمان سلیم فرد