رونق تولید ملی | دوشنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۸

رویای پرواز - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

رویای پرواز

Loading the player...

دانلود

انديشه ی پرواز به آسمان ها و رهائي از زمين از دير باز در مخيله ی آدمي وجود داشته است. در افسانه ها ی  اساطير يونان و روايات باستاني بسیاری، اين آرزوي ديرين بشر به خوبي مشاهده مي شود. در كتاب ها آمده است كه يكي از امپراتوران باستاني چين اژدهاي بزرگي از پارچه ی مخصوص ساخت و درون آن را از دود گرم پر كرد و در برار چشمان متحير رعاياي خويش اژدها را به آسمان فرستاد. بطور كلي در تاريخ هر كشور نظاير اقدام اين امپراتور چيني مشاهده مي شود. شايد نخستين كسي كه عملاً در اين راه كوشش مثبتي كرد و امكان پرواز را بوسيله ی بال هاي مصنوعي و يا اسباب و ادوات مكانيكي ثابت نمود «لئوناردو داوينچي» بود. «لئوناردو داوينچي» نقاش، مجسمه ساز، فيزيكدان، فيلسوف، طبيب و دانشمند ايتاليايي نيازي به معرفي ندارد. وي زماني مدعي شد كه توسط بالهاي متحرك مصنوعي مي توان مانند مرغان در آسمان پرواز كرد و يا لااقل از مكانهاي مرتفع به آساني و بي خطر فرود آمد. انديشه ی وي را يارانش به باد سخره گرفتند ولي او پس از مدتي آزمايش موفق شد دستگاه كوچكي بسازد كه مركب از دو بال، يك بدنه و يك سكان بود.

 «لئوناردو» دستگاه خود را از مكان مرتفعي به پائين رها نمود. اين دستگاه كه در حقيقت پدر بزرگ هواپيماهاي امروزي است پس از طي خط سير طولاني به آرامي روي زمين نشست. او طرح‌های زیادی برای وسایل پرنده (مثلاً هلیکوپتر) از خود به‌جا گذاشته‌است. چندي بعد لئوناردو در سال 1500م دستگاه خود را كاملتر نمود بدين معني كه بوسيله ی يك فنر كه حركات ملايمي به بالهاي دستگاه اختراعي مي داد موفق شد آن را مدت بيشتري در هوا نگاه دارد، ولي البته كسي با آن پرواز نكرد و اطرافيانش دستگاه را خرد كرده استاد را رنجيده خاطر ساختند و از ادامه ی اين كار منصرف نمودند. اگر چه «لئوناردو» كار خود را ادامه نداد ولي پس از وي ديگران طرح او را دنبال كردند. عده ی زيادي از افراد جسور اظهار مي داشتند: چگونه پرندگان با بالهاي خود در هوا پرواز مي كنند و به زمين سقوط نمي كنند، ما نيز مي توانيم با تعبيه ی دستگاهي شبيه بال پرندگان و يا بادبادك لئوناردو در هوا سر بخوريم. بال هاي دستگاه مي تواند ما را روي هوا نگاه دارد.در سال 1678م «بينه» فرانسوي با تعقيب فكر «لئوناردو» دستگاه ديگري ساخت كه بال هايش توسط انسان حركت مي كرد. اما وي در اين كار يعني پرواز موفق نشد. در 1784م «بين ونو» فرانسوي دستگاهي ساخت كه بالهايش شبيه پروانه يا فرفره بود. اين دستگاه نيز مي توانست مدت زيادي در هوا بماند و سقوط نكند. در سال 1843م «هنسون» آلماني دستگاهي ساخت كه داراي دو بال بسيار بزرگ، يك سكان و اتاقك كوچك براي حمل انسان بود. اين دستگاه نسبتاً كاملتر از دستگاهاي قبلي بود و مي توانست كم و بيش مانند هواپيماهاي بي موتور عمل كند. بدين ترتيب كه آن را با زحمت فراواني به مكان مرتفعي مي بردند و هنگام وزيدن باد مناسب آن را به سوي جلو پرتاب مي كردند. دستگاه سبك حتي با داشتن يك سرنشين در هوا چرخ مي زد و به آرامي بر روي زمين مي نشست.

موفقيت «هنسون» در اين راه توجه عده ی زيادي از محققين را جلب كرد و از اين تاريخ به بعد متوجه شدند كه ممكن است دستگاه كاملي تعبيه كرد كه از مكانهاي مرتفع در فضا رها شود و مانند پرندگان بر روي هوا بلغزد بدون آنكه سقوط آني در پي داشته باشد؛ ولي ماندن در هوا و ادامه پرواز مشكل بزرگي بود كه حل آن به ذهن هيچ كس نمي رسيد، از سوي ديگر همين اختراع تكميل شده «هنسون» نيز معايب فراواني داشت و ديگران كه كار وي را تقليد كردند فداي بلند پروازي خود شده، سقوط كردند و جان شيرين از دست دادند. در حقيقت یک علت ادامه نداشتن پرواز اين بادبادك در هوا سنگينی آن بود و ديگر آن كه محور ثقل دستگاه كامل نبود و به همين علت آن طوري كه پرندگان مي توانند پرواز آزاد داشته باشند دستگاه اختراعي نمي توانست اين كار را انجام دهد. رفته رفته محققين دريافتند كه براي اين بادبادكها يا هواپيماهاي بي موتور لازم است محور ثقل ترتيب داد. محل محور ثقل هواپيما كه شاید امروزه

بسياري از افراد عادي اجتماع نيز آن را مي دانند در زير بال ها واقع شده است اما يافتن آن براي جويندگان بيش از 70 سال به طول انجاميد. پس از «هنسون»، «پنو» فرانسوي در سال 1871م هواپيماي ديگري ساخت كه بسیار سبك بود و مدتها مي توانست در هوا باقي بماند. پس از «پنو» افراد ديگري در كشور هاي مختلف دست به تكميل اين اختراع زدند تا آنكه سرانجام در سال 1891م «اوتو ليليان تال» انگليسي موفق شد بال پرنده بسازد. اين بال پرنده كه شبيه بال خفاش بود مي توانست يك سرنشين با خود حمل كند و مدت زيادي در فضا باقي بماند. جنس اين بال ها از ابرشيم و فوق العاده سبك و محكم بود و محور ثقل آن نيز كم و بيش در محل مناسبي تعبيه شده بود. اختراع «ليليان تال» با آنكه موفقيت آميز بود ولي سرانجام به علت نقص فني كوچك مخترع خود را به هلاكت رسانيد. پس از او مخترعين ديگري سال ها در اين راه آزمايش كردند تا سرانجام در سال 1896م «شانو» فرانسوي موفق شد يك هواپيماي بي موتور كامل اختراع كند. اين هواپيماي بي موتور داراي دو بال، يك سكان متحرك و يك محور ثقل صحيح بود و سرنشين آن مي توانست با خيال راحت در آن بنشيند و از مكان بسيار مرتفعي در هوا رها شود و به ميل خود سكان را حركت داده به مسير هواپيما تغيير جهت دهد و به همين نحو وزش باد نامناسب را كنترل كند. اين هواپيما در حقيقت پدر هواپيماهاي موتوري است. جنس آن از ابريشم و آلومينيوم و چوب هاي فوق العاده سبك و محكم بود. از اين به بعد اختراع هواپیمای بي موتور تكميل شد و بر دانشمندان و مردم عادي محقق شد كه با ساختن يك دستگاه سبك و بزرگ كه سطح بسیار زيادي را در فضا اشغال كند مي توان تا مدتي در فضا باقي ماند و يك انسان نيز مي تواند در آسمانها بدون اينكه سقوط كند به پرواز خود ادامه دهد همان طوري كه پرندگان مي توانند در پرواز آزاد، بدون حركت دادن بالهاي خود در فضا باقي بمانند. اكنون اساس هواپيما كشف شده و به مرحله عمل در آمده بود. همه مي دانستند جسم مسطح و سبك و وسيعي كه داراي شكل منظم و محور ثقل معين باشد مي تواند بر روي ذرات هوا بلغزد. در حقيقت ذرات هوا از سقوط آني اين دستگاه به واسطه تماس با سطح وسيع آن جلوگيري مي كردند. ولي بلند پروازي انسان ارضاء نشد. همه مي خواستند اين بادبادك آرام و كندرو كه فقط بر اثر وزش باد و يا از مكان هاي مرتفع حركت مي كند داراي حركت سريع بوده و به ميل سرنشين به بالا و پائين، چپ و راست و بالاخره از مكاني به مكان ديگر برود. شايد نخستين كساني كه موفق شدند هواپيماي بي موتور يا بادبادك هوائي را نيرو داده، با سرعت و به ميل سرنشين در فضا به پرواز در آورند «برادران رايت» بودند. آنها در سال ۱۹۰۱م با اضافه کردن یک سکان افقی، یا به عبارت بهتر « بالابر»، در جلوی هواپیما موفق شدند تعادل طولی (یا جلو به عقب) هواپیما را حفظ کنند. یک سال بعد آنها یک سکان عمودی نیز برای تعبیه در پشت هواپیما ابداع کردند تا به کمک آن بتوانند هواپیما را به سمت جناحین متمایل سازند و به عبارتی آنرا در ارتفاع لازم به پرواز درآورند. بدین ترتیب، آنها موفق شدند تعادل هواپیما را در هر سه بعد اصلی (شامل طول، عرض و ارتفاع) حفظ کنند و اسباب کنترلی لازم را در طرح اصلی هواپیما بگنجانند.